Cariño canto che quero, ti que me viches nacer e comezar a gatear, ti que me escoitastes falar e por vez primeira dicir mamá; Que pouco vivín de ti, e canto amor che teño.
Non penses nunca que che olvidei, por atoparme lonxe de ti; son moitas a noites que te soño, e moitas as veces no dia, nas que suspiro por ti.
Por moi lonxe que te teña, por moitos anos que pasen, cariño sempre che tendrei, presente no pensamento, presente neste corazón que late.
Sinto celos du mar, de ese que che arrua e che enche di bicos po lo peiral, de bicos que rondan a concha, nas claras noites de lua, susurrandoche moi baixiño, Cariño canto che quero, non che poido olvidar.
Andrés Rubido García
No hay comentarios:
Publicar un comentario